Szanowni Państwo,

Prezentowana w poradniku problematyka dotyczy zakresu i zasad kontrolowania działalności podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Jest to bardzo rozlegly i złożony obszar zagadnień tak jak obszerny i złożony jest zakres prowadzonej działalnosci gospodarczej. W związku z tym skoncentrujemy naszą uwagę na przedstawieniu poszczególnych organów uprawnionych do przeprowadzenia kontroli pod kątem zakreśonego przez prawo zakresu ich działalnosci, następnie przybliżymy uprawnienia kontrolerów, co w konsekwencji pozwoli właściwie rozpoznać prawa i obowiązki podmiotów kontrolowanych oraz przedstawimy skutki prawne wynikające z przeprowadzonej kontroli oraz środki prawne przysługujące podmiotowi kontrolowanemu, w tym m.in. mozliwości wnoszenia odwołań.

atwo zauważyć, iż definicja kontroli sformułowana przez doktrynę prawa administracyjnego różni się od potocznego rozumienia kontroli. Nie wdając się w pogłębione rozważania prawne na ten temat, należy wyraźnie podkreślić, iż w poradniku termin "kontrola" będzie używany w znaczeniu zbliżonym do codziennego rozumienia tego slowa.

W opracowaniu przedstawiono stan prawny obowiązujący w dn. 19 października 2001 r.

* do odczytu pliku pdf potrzebny jest program Adobe Acrobat Reader

[ kliknij aby pobrać]

Szanowni Państwo,

Prezentujemy Państwu opracowanie mające na celu przedstawienie roli jaką może odegrać sektor w MSP w ramach realizacji polityki regionalnej oraz jak można stymulować rozwój tego sektora w jej ramach.

Polityka regionalna jest istotnym elementem prowadzonej przez Polskę polityki społeczno-gospodarczej. Celem polityki regionalnej jest tworzenie konkurencyjności regionów oraz przeciwdziałanie marginalizacji niektórych obszarów w taki sposób, aby sprzyjać długofalowemu rozwojowi gospodarczemu kraju, jego spójności ekonomicznej, społecznej i terytorialnej oraz integracji z Unią Europejską. Polityka regionalna jest dziedziną interwencji publicznej zyskującą coraz bardziej na znaczeniu, a pomoc dla MSP jest jego częścią. Sektor MSP jest jednym z głównych czynników konkurencyjności regionów i ich tempa wzrostu gospodarczego. Ważne jest by planując działania polityki regionalnej uwzględnić go wśród priorytetów rozwojowych. Sektor ten tworzy ponad 65% miejsc pracy w polskich przedsiębiorstwach oraz wytwarza niemal połowę PKB oraz eksportu.

Opracowanie ma na celu ukazanie związków pomiędzy polityką regionalną a małymi i średnimi przedsiębiorstwami. Zostało w nim zaprezentowane miejsce sektora MSP w polityce regionalnej, jego miejsce w wydatkach Funduszy Strukturalnych UE, miejsce małych i średnich przedsiębiorstw w strategiach rozwoju lokalnego oraz przedstawione zostało kilka przykładów wykorzystania sektora MSP dla rozwoju regionu.

Szanowni Państwo,

Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości ma przyjemność przedstawić Państwu publikację pt. "Koncepcja polityki rozwoju regionalnego w perspektywie akcesji Polski do Unii Europejskiej". Opracowanie to powstało z inicjatywy i na podstawie materiałów opracowanych przez panelistów biorących udział w konferencji pt. "Polityka regionalna - strategia, układ instytucjonalny, instrumenty".

Polityka rozwoju regionalnego jest integralną częścią polityki rozwoju kraju. Bez dobrej polityki rozwoju regionalnego nie można mówić o dobrej polityce gospodarczej. Z roku na rok wzrasta znaczenie tej dziedziny, tym bardziej, że w momencie przystąpienia Polski do struktur Unii Europejskiej otwarty zostanie dostęp do Funduszy Strukturalnych. Fundusze unijne przeznaczone na rozwój regionów zostaną, zgodnie z zasadą współfinansowania, powiększone o środki pochodzące z budżetu centralnego i samorządów terytorialnych oraz innych podmiotów publicznych i prywatnych. Jednym z wyzwań stojących przed naszym społeczeństwem jest zatem właściwe wykorzystanie tych funduszy poprzez wprowadzenie odpowiednich, trwałych mechanizmów współpracy i koordynacji między Rządem a samorządami oraz aktywny udział organizacji społecznych, naukowych i gospodarczych w procesach rozwoju regionalnego.

Szanowni Pństwo,

Jedną z najważniejszych kwestii, wpływających na prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa w gospodarce rynkowej, jest wiarygodność partnera w interesach. Opiera się ona nie tylko na wzajemnym zaufaniu, ale wynika także z posiadanych informacji o partnerze, dotyczących takich spraw, jak status prawny partnera, sposób jego reprezentowania czy istotne elementy jego sytuacji finansowej. Źródłem takich informacji mogą być państwowe rejestry, prowadzone przez sądy. Także w Polsce część podmiotów prowadzących działalność gospodarczą oraz innych podmiotów (organizacji społecznych i zawodowych) objęta była dotąd rejestrem sądowym. Natomiast osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą obowiązane były podać podstawowe informacje do ewidencji działalności gospodarczej, prowadzonej przez gminy.

Istniejący dotąd system prawny był zbyt skomplikowany i wprowadzał sztuczny podział przedsiębiorstw na podlegające rejestrowi sądowemu (12 różnych rejestrów) oraz na podlegające rejestrowi administracyjnemu (ok. 2000 rejestrów gminnych bez centralnej informacji). W efekcie systemy te były rozproszone terytorialnie i organizacyjnie, korzystanie z nich było utrudnione (często z tak prozaicznego powodu, jak brak miejsc w czytelni sądu rejestrowego). Zakres informacji, które można uzyskać w ewidencji gminnej uznano za niewystarczający na potrzeby sprawnego obrotu gospodarczego. W Polsce nie istniał dotąd system informacji o niewypłacalnych dłużnikach. Brak danych na ten temat utrudniał zarówno sprawdzenie wiarygodności partnera handlowego, jak i eliminowanie nierzetelnych uczestników z obrotu gospodarczego.

Ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym, która weszła w życie l stycznia 2001 roku, powinna przyczynić się do likwidacji opisanych wyżej wad istniejącego wcześniej systemu. Wszyscy prowadzący działalność gospodarczą rejestrują się w jednym rejestrze, a ilość zgłaszanych do rejestru informacji jest większa niż poprzednio. Stworzono nowy rejestr dłużników niewypłacalnych. Zgłaszanie danych i otrzymywanie informacji odbywa się z użyciem standardowych formularzy. Dzięki skomputeryzowaniu rejestrów informacje można otrzymać w każdym z oddziałów Centralnej Informacji KRS bez względu na to, gdzie został zarejestrowany poszukiwany przedsiębiorca lub firma.

Szanowni Państwo,

Oddajemy do Państwa dyspozycji pierwszy w Polsce informator o instytucjach oferujących kapitał udziałowy często określany mianem kapitału ryzyka a w języku angielskim venture capital. W informatorze mogą Państwo znaleźć podstawowe informacje o tym, czym jest kapitał ryzyka, jakie korzyści i koszty wiążą się z wykorzystaniem tego rodzaju wsparcia finansowego i wreszcie gdzie można znaleźć instytucje oferujące takie finansowanie. Dane prezentowane w niniejszym informatorze w największym stopniu oparte są na badaniach i ekspertyzie Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową, zrealizowanych w październiku i listopadzie 2001 roku, na zamówienie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.

Szanowni Państwo,

Postanowienia poszczególnych zestawów przepisów prawnych powinny być przestrzegane na obszarze wszystkich państw należących do jednolitego rynku europejskiego. Obywatele powinni mieć możliwość korzystania z jednakowego poziomu ochrony, niezależnie od kraju pochodzenia wyrobu. System nadzoru funkcjonujący na wspólnym rynku ma za zadanie zapewnienie ochrony obywateli i powinien być korzystny dla producentów eliminując nieuczciwą konkurencję.

Podstawowym dokumentem prawnym w dziedzinie budownictwa we Wspólnotach Europejskich jest Dyrektywa Rady w sprawie zbliżenia ustaw i aktów wykonawczych Państw Członkowskich dotyczących wyrobów budowlanych (89/106/EEC z dnia 21 grudnia 1988 r. ze zmianami 93/68/EEC z dnia 22 lipca 1993 r.). Określa ona warunki wprowadzania i stosowania na rynku europejskim wyrobów produkowanych na potrzeby budownictwa.

Filozofia dyrektywy budowlanej, ściśle wiążąca wyrób z obiektem budowlanym, w którym ten wyrób jest zastosowany powoduje, że jej wdrażanie na poziomie prawa krajowego musi odbywać się jednocześnie na dwóch płaszczyznach tzn.: przepisów techniczno-budowlanych, określających wymagania dla obiektów budowlanych oraz przepisów dopuszczających wyroby budowlane do obrotu i stosowania, określających wymagania dla wyrobów.

Należy jednocześnie podkreślić, że Dyrektywa budowlana jest obecnie, po 12 latach od jej uchwalenia, dopiero w początkowej fazie jej praktycznego wdrażania w państwach członkowskich. Zakres wdrażania tej dyrektywy zależy od licz-by przyjętych hEN na wyroby budowlane oraz opracowanych wytycznych EOTA. Obecnie opracowywana jest znaczna liczba norm europejskich na zlecenie Komisji Europejskiej. Są to tak zwane normy mandatowe. Kandydują one do uznania za zharmonizowane normy europejskie (hEN) z Dyrektywą. Na około 600 przewidywanych hEN na wyroby budowlane oraz około 600 norm europejskich związanych, niezbędnych do pełnego wdrożenia Dyrektywy budowlanej, do końca 2000 r. nie została oficjalnie rekomendowana przez Komisję Europejską ani jedna. Z około 30 przewidywanych wytycznych EOTA, na koniec 2000 r. funkcjonowały zaledwie 4. Zakładając istotne przyspieszenie tempa ustanawiania hEN, to i tak harmonizacja techniczna w UE w odniesieniu do wyrobów budowlanych będzie procesem wieloletnim, w ramach którego regulacje unijne będą sukcesywnie zastępowały krajowe regulacje państw członkowskich.